XVIII INTERNATIONAL BALTIC JEWELLERY SHOW
 

Na XVII Międzynarodowych Bałtyckich Targach Jubilerskich Amber Trip 2020 ogłoszono konkurs biżuterii artystycznej.

Zanieczyszczenie oceanów, płonące lasy Amazonii, duszące powietrze Deli, Globalne Ocieplenie. Ile tych idących obok siebie procesów, naruszających współistnienie przyrody i ludzkości! Dysharmonia ekologiczna podobna do groźnego cmoka, stale przychodzącego do naszego zamku, aby zabrać swoich ofiar...

Jaka jest nasza wizja podczas tego przeciwstawienia się? Poddaliśmy się strachowi i trwodze lub będziemy się trzymali bardziej świadomej i aktywnej pozycji? Globalny i codzienny pogląd, rzeczy, myśli, słowa i działania przekształcane są w TWORZENIE, które może wpłynąć na przyszłość.

 

Zwycięscy konkursu biżuterii artystycznej „ECOSIGHT” 2020

Grand Prix

Vita Pukštaitė-Bružė (Litwa)

„Koniec mostu przejściowego”

To jest dzieło o przestraszającym uczuciu niebezpieczeństwa

Nagroda w kategorii Bursztyn

Soonin Han (Południowa Korea)

„My=Ja”

Dysharmonia ekologiczna, którą mamy na co dzień, wymaga od nas przywrócenia harmonii, co jest możliwe, jeżeli uznamy i odnowimy porządek i solidarność właściwe dla wszystkich istot żyjących. Dowolny z naszych światów wygląda jak oddzielony od innych, lecz jest do nich podłączony, a razem tworzą wszechświat, a nałożony bursztyn pokazuje tryb i istnienie połączeń w ekosystemie, które można zobaczyć tylko, kiedy jesteśmy wszyscy razem.

 

 

 

 

Nagroda w kategorii Obiekt

Rachael Colley (Wielka Brytania)

„Sha-green”

W kolekcji Sha-green przedstawione są odpady żywnościowe, na przykład, odrzucone skórki owoców cytrusowych w postaci ekologicznie czystej, biodegradowalnej, wegańskiej alternatywy dla wystawnego dekoracyjno-wykończeniowego szagrynu (skóra płaszczki lub rekina). Ten materiał zapachowy ożywia, gdy jest noszony, ponieważ ogrzany przez ciało materiał emituje subtelny zapach owocowy. Ograniczona żywotność ozdób podkreśla ulotność i złożoność ludzkiej egzystencji i biegu czasu, sugerując zbliżenie się końca, którego biżuteria konwencjonalna unika dzięki swojej długowieczności.

Nagroda w kategorii Biżuteria

Chien-Yu Liu (Tajwan)

„Od jednego momentu do drugiego”

W dzisiejszych czasach wszystko szybko się zmienia. Dzięki uprzemysłowieniu produkcji masowej i szybkiej transformacji technologii dostęp do dóbr staje się coraz prostszy. I dla tego materiały są traktowane przez ludzkość niedbale. Więc, jakiej eksplikacji cenności dostrzegamy w zrównoważonym rozwoju? Skoro proces wytwarzania biżuterii nie jest skuty ograniczeniami, usiłuję znaleźć odpowiedź na to pytanie. Uderzenie młotkiem w zróżnicowane do niewiarygodności środowisko uprzemysłowione tworzy przestrzeń między materialnością a wysiłkami rzemieślniczymi. Czy cenność zależy od wymiaru metafizycznego? Przeczuwam nadchodzącą dyskusję.

 

 

Nagroda w kategorii Biżuteria

Rasa Jundulaitė (Litwa)

„Najpierwszy”

Peters Ruudt powiedział podczas swojej prezentacji, że pierwsza bransoleta, którą wykonał, była „idealna”. To drewniane kółko jest moją pierwszą biżuterią. Nigdy go nie pokazywałem: spokojnie leżało w pudełku, lecz dla mnie zawsze było idealne. Ten czysty w swojej prostocie element ma na tyle dziewiczą naturę, że ledwo mogłem go dotknąć.

 

 

 

 

 

Nagroda Publiczności

Charlotte Parent (Francja)

„Inżynieria Sanitarna”

My, ludzie, bierzemy od przyrody to, co chcemy, aby bez żadnych trosk wykorzystywać to dla siebie. My konsumujemy, transformujemy i niszczymy. Zasoby znikają. Wpływ ludzkości na Ziemię osiągnął takiego punktu krytycznego, że naukowcy opracowali koncepcję Anthropoceny do opisania nowego obszaru geologicznego. Myślimy, że po prostu trzeba odkręcić kran, aby otrzymać wszystko, co chcemy. Lecz pozwalając na jego odkręcanie, wyczerpujemy zasoby naturalne. Ten eksponat symbolizuje proces przetwarzania surowców w coś, co może być niszczeniem lub urodą, lub tym i innym. Mówi on o tym, iż człowiek wyciska zasoby jak owoce, lecz świadczy również o harmonii, do której jest on zdolny. Nieobrobiony bursztyn jest zasycany przez bezsensowną instalację wodociągową i przelewa się w postaci błyszczącej kropli do czary Cywilizacji.

 

 

 

Dyplomami Jury zostali również wyróżnieni:

Ieva Laskevičiūtė (Litwa)

„Tort Pandory” – za alternatywne wykorzystanie materiału

Przepis: odrobina cukru, woda, skorupka jajka, mąka, srebro. Leciutko płonące lasy, zanieczyszczone oceany, śmiertelne wirusy i topniejące lodowce. Wypiekamy ciasto w maksymalnej temperaturze z odrobiną ludzkiej obojętności, żeby przyśpieszyć proces. Wypieczone ciasto dekorujemy błyskotkami posterów i barwnymi obietnicami. Tort Pandory przygotowany. To jest przepis na wszystkie broszki.

Yaroslava Kellermann (Polska)

„Droga” – za przekazanie harmonii wody i przyrody

Woda – to najcenniejszy ze wszystkich zasobów, które posiada ludzkość. Chociaż woda stanowi od 70 do 80 proc. masy ludzkiego ciała, a nawet więcej (mózg – 83 proc., krew – 90 proc.) i ma decydujące znaczenie dla naszego życia, stale sprzyjamy jej zniknięciu. Najbardziej martwi mnie nie tylko plastik w wodzie pitnej, lecz ten fakt, że zasoby wodne są zagrożone wyczerpaniem. Czy zastanawialiście nad tym, jaka ilość wody pitnej jest dostępna właśnie w tej chwili, kiedy czytacie ten tekst? Czy zastanawialiście nad tym, w jaki sposób można zaoszczędzić największą ilość wody? Czy zastanawialiście nad tym, ile rzek pozostało w waszym regionie? Jeżeli po prostu porównamy zdjęcia rzek zrobione z kosmosu dzisiaj i parę lat temu, niewątpliwie zauważymy uderzającą różnicę. Tutaj chciałabym zacytować Johna Claugego z Simon Fraser University w Kolumbii Brytyjskiej: „Większość ludzi uważa zmianę klimatu za stopniową i jej następstwa za stopniowe, lecz jedną rzeczą, którą zdążyliśmy tutaj pokazać, jest to, że nieoczekiwanie możecie przyczynić się do niektórych dość dramatycznych zmian.” Nie sądzę, że uświadamiamy i rozumiemy możliwość dojścia w dowolnej chwili do nieobracalnych zmian. Jednak wierzę, że dla niektórych części naszego systemu ekologicznego, na przykład, dla znajdującej się w waszym pobliżu niewielkiej lub dużej rzeki, symbolu całej narodowości, taka szansa istnieje. Wierzę w to, że powinniśmy decydować o wybieraniu drogi: niszczyć nasze środowisko i też ulec zniszczeniu lub zmienić nasze zwyczaje, żeby przeżyć.

Joshua Kosker (USA)

„Copal (Złota Edycja)” – za alternatywę bursztynowi i poczucie humoru

Jak przedmioty kształtują przeżycia i, z kolei, jak działania mogą wpływać na świat materialny? Oddzielone od ciała lub istniejące bez niego mydło nie ma żadnego sensu i zwykle jest wyrzucane po osiągnięciu pełnego stanu zużycia. Te formy, przekształcone w codziennym rytuale kąpielowym, przekazują dotykowe, intymne stosunki między właścicielem a obiektem. Powtórnie złączając dany materiał z ciałem w postaci biżuterii, wzbudzam doświadczenia uczuciowe, które przyczyniają się do jednoczenia widzów, jak i tych, którzy noszą daną ozdobę, z ich osobistymi i kolektywnymi przeżyciami w celu bardziej prywatnego dialogu. To całkiem możliwe, że mydło z upływem czasu będzie i dalej ulegać zmianom pod działaniem naturalnego zużycia i czynników środowiskowych, kształtując od nowa historię wizualną i cenność tych chwilowych, zmieniających się form. Stworzone i aktywowane przez organizm codzienne artefakty przybierają zdradliwą funkcję ozdób, zajmując pozycję gdzieś między nieopracowanymi i ukończonymi. Obecność materiału służy jako przypomnienie o jego własnej erozji ciała i o podobnej psychologicznej zmianie.

Anna Tereshchenkova (Rosja)

„Ptak i ryba” – za wizualną demonstrację niebezpieczeństwa plastiku dla żywej przyrody

Zwierzęta, ptaki i ryby połykają plastik i umierają. Ludzie zanieczyścili plastykiem całą planetę. W Internecie dużo przerażających zdjęć, na których można zobaczyć martwych ptaków i ryb, których żołądki są przepełnione plastikiem. Ptaki wiją gniazda z plastiku, karmią im piskląt, przyjmując plastik za czerwie... Myślę, że dzisiaj jednym z głównych zadań cywilizacji ludzkiej jest walka z odpadami.

 

 

 

 

Alain Roggeman (Belgia)

„Złamany i przetworzony”– za równowagę myśli i kompozycji w biżuterii

Wykonałem moją pracę z materiału wtórnego (robię to zwykle). W tym przypadku zastosowałem ułamki i jubilerski drut srebrny. Remont, odnowa, rekonstrukcja, odbudowa są ekologicznymi, ekologicznie akceptowalnymi i oszczędnymi sposobami pracy. W ten sposób wykazuję jak najwięcej powagi do naszego ekosystemu.

 

 

 

 

Ilze Egle (Łotwa)

„Niebiosa płaczą nad ociepleniem Ziemi” – za paradoks myśli i artystyczne wyrażenie

Annarita Bianco (Włochy)

„3020| Graft series” – za konceptualną troskę, która nie uderza w środowisko ekspresji w biżuterii

Ludzie stanowią część przyroda, ponieważ znajdują się w stałym jej otoczeniu i współdziałają z nią. Poprzez obserwowanie zdobywali oni informację, eksploatowali powszechne zasady i gromadzili wiedzę przez stulecia. Jeżeli w ciągu stuleci „Sztuczne” i „Naturalne” przedstawiały dwie przeciwne biegunowości, to teorie postmodernizmu podkreśliły, że różnica została złamana: ludzkość z jej technologicznymi wynalazkami przedstawia „Nową Przyrodę”, sieci hybrydowe, w których nierozłącznie są powiązane stworzone przez ludzkość elementy przyrodnicze i artefakty. Ponieważ doszło do rozmycia granic, wstąpiliśmy do Anthropoceny, nowej epoki geologicznej, w której ludzie aktywnie zmieniają geologię i ekosystemy Ziemi. Znamionuje to moment zwrotny w stosunkach między ludzkością a przyrodą. Powstałe wskutek aglutynacji mieszanki z roztopionych odpadów plastikowych i naturalnych złóż nowe elementy, wzorce, skały i minerały stanowią pierwsze konsekwencje tej zmieniającej się historii naturalnej. Reprezentują one sobą rzeczywiste świadectwo „post przyrodniczego” scenariusza Anthropoceny. Mogą te nowe ukształtowania stanowić nasze przyszłe skamieniałości, świadectwa naszego życia tutaj, na Ziemi? Czy się uda im wytrzymać próbę czasem przez miliony lat? Projekt 3020 – to możliwy scenariusz, przedstawiający przyszłość przez 1000 lat. Projekt dąży do przedstawienia, w jaki sposób elektroniczne i fizyczne odpady niematerialnej elektronicznej epoki są wwikłane w procesy geologiczne. Natchniony przez trzy podstawowe procesy litogenetyczne – osadowe, magmatyczne i metamorficzne – stworzyłem trzy odmienne rodzaje skał syntetycznych, w tym odpadów z kabli USB. Kable te są produkowane ze stopu miedzi i srebra. Odcięty, utleniony, nagrzany i granulowany drut jest zalany smołą epoksydową, która przypomina naturalne włączenia do skał. Aby podkreślić tą nietradycyjną kombinację struktura srebra, została zaszczepiona do nowego materiału. Design opakowania jest natchniony przez drewniane palety, które są wykorzystywane do przewożenia minerałów, geologicznych i archeologicznych znalezisk. Nadrukowane na półprzezroczystym papieru graficzne wzory stanowią próbę połączenia elementów cyfrowych i naturalnych tekstur skalnych: symbioza naturalnego i poza cyfrowego uroku, tłumaczenie, aby podkreślić, iż w epokę technologiczną żyjemy stale przekraczając granicę między światem fizycznym a wirtualnym, przestrzenią materialną a cyberprzestrzenią. Zainspirowane przez osadowe skały paralelne warstwy są przetwarzane w skażony sygnał, glitchowy hałas. Porowate skały wulkaniczne przypominają wzór kroplowy, kojarzący się z kartami perforowanymi, wykorzystywanymi we wczesnych komputerach do przechowania cyfrowych danych. Charakterystyczne dla metamorficznych skał chwale deformacji stają się wiatrem bitów, wizualnym przedstawieniem cyfrowego potoku danych, wypełniających przestrzeń Hertza.

Brigita Rodaitė (Litwa)

„Ogrody” – za czułość do natury i estetyczność kompozycji

Żywotna energia Ziemi przechodzi z korzeni, pnia i gałęzi drzewa na malutki pączek, który od razu staje się patrzącym na świat unikatowym zielonym listkiem. Gorąca promienista siła słońca zalewa drzewo, i ono rośnie, rośnie, dojrzewa... Jest ona podobna do osi, łączącej Ciemność, Ziemie i Niebiosa. Jest to drzewo życia, niezłomny filar świata, przenikający do głębin niewidzialnego. Wszystko jest nierozdzielne. Wszystko w jednym... Drzewo łączy ten i inne światy – żyjący i który przekroczył morze. Łączy ono przeszłość, czas dzisiejszy i przyszłość. Jest ono nieograniczone w czasie i przestrzeni. Ono jest, ono było i ono będzie... MIÓD. DRZEWO ŻYCIA. DRZEWO ŚWIATA. FILAR WSZECHŚWIATA. OŚ KOSMOSU. Nazywamy Jego niewidzianą pustotą Wszechświata. Wszystko żywe i nieżywe jest Im. Człowiek jest też JEGO częścią.

 

 

Simona Martinkutė (Litwa)

Darius, który zaczął od siebie – za wsparcie inicjatywy ekologicznej

Darius, 23 lata, z Kłajpedy. Codziennie zbiera śmiecie na Bałtyckich plażach. Znajduje wszystko: butelki, worki plastikowe, opony, meble, AGD... Od brzega morza do sortowni odpadów. Młody człowiek, który dba o połączeniu między środowiskiem a przyrodą. Dziękujemy Dariusowi, który zaczął od siebie. Jeden może natchnąć tysiące.

 

 

 

Eglė Širvytė (Litwa)

„Dom, przepełniony deszczem” – za kreatywną subtelność

Jesteśmy przepełnieni. Nieustanne dążenie do kontroli i posiadania niszczy naszą harmonię. Wśród natychmiastowych potrzeb, zmienianych codziennie błyszczących witryn, emocjonalnej gry aktorskiej zapominamy, że nie jesteśmy stworzeni do tego wszystkiego, to wszystko nie to. Tak niewiele potrzebujemy. Tylko współczucie i dotyk. Współczucia do człowieka, trawy, kwiatów, żuków. A w końcu, gdy nasze domy pękną z nadmiaru, będziemy się modliły o tym, aby deszcz zmył nasze ślady.

Teresa Dantas (Portugalia)

„Babilon” – za wizualizację problemów ekologicznych

​Babilon – to chaos! Płyta (szara smoła), symbolizująca przechodzoną w nieskończone urwisko drogę. Połączony z nim dom dąży tą samą drogą, poszerzają się do otaczającej przestrzeni. Dołączona do niej płytka się sprzeciwia. Nadzieja owiewa ten dynamiczny proces odnowienia (pakuły lniane).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Algina i Rolandas Žalimai (Litwa)

„Widzę lecących bocianów” – za romantyzm, prostotę i ekologiczność

Ten samy len – rok od roku. Ukrywali się im nasi przodkowie, używano go jako żywność – bez uszczerbku dla środowiska, w harmonii z przyrodą. Hodowała go każda rodzina, ręcznie – ni manufaktur, ni przemysłu, ni nawet traktorów. Tylko ręce ludzkie. Tkaninę spleciono na prymitywnej maszynie, szlifowany ręcznie bursztyn i drewniana broszka. Rok za rokiem, jak robili nasi przodkowie. Technika wzoruje sama siebie... Jak bociany, przylatające co rok...

 

 

 

Peiheng Huang (Francja)

„Przekraczając granice w dupli drzewa” – za jego czułość do klęsk żywiołowych i jego metaforyczną prezentację w biżuterii

Leśne pożary w Australii nie są całkowicie zgaszone na dzień dzisiejszy. Tłumy zwierząt zostały przesiedlone lub zginęły w pożarach. Nawet jeżeli ludzie usiłują uratować ich, zdążą uratować tylko niewielką część ich żyć. Jeżeli dupla w lesie jest tunelem w przestrzeni i czasie, który może przemieszczać się w czasie i przestrzeni, to zwierzęta uratowały się w dupli od pożaru i okazały się w innych przestrzeni i czasie, – przecież, nie powinny były umrzeć? Do kształtowania dupli w tej pracy używana jest makulatura. Bursztyn przedstawia inny czas i inną przestrzeń w dupli. Czarna wełna ze złotymi nićmi jest używana w postaci łańcucha, przedstawiającego spłonięte w ogniu gałęzie drzewa, który może służyć jako środowisko do połączenia czasu i przestrzeni.

 

 

 

 

Członkowie Jury artystycznej biżuterii Ecosight 2020

 

Laima Kėrienė –Przewodnicząca Jury (Litwa)

Litewska artystka pracująca w metalu, członek Związku Artystów Litewskich, profesor Litewskiej Akademii Sztuk Pięknych na wydziale sztuki i biżuterii. Zasięg interesów: mała plastyka, sztuka sakralna, sztuka biżuterii. Aktywnie uczestniczy w sympozjach i wystawach grupowych pracujących w metalu artystów.

 

 

Pille Veljataga (Litwa)

VELJATAGA Pillė jest doktorem nauk humanistycznych, pracownicą naukową Instytutu Badań Kultury Litwy, członkiem Związku Artystów Litewskich, krytykiem sztuki. Interesy badawcze: historia litewskiej estetyki, nowoczesna sztuka wizualna i projektowania. Opublikowała ponad trzydzieści artykułów, w tym artykuł o sztuce pracy w metali i biżuterii, pracuje w Jury Tragów.

 

Darijus Gerlikas (Litwa)

Jubiler, założyciel szkoły VILNENSIS, wizytujący profesor nadzwyczajny na Wydziale Wzornictwa Akademii Wileńskiej Sztuk Pięknych.

 

 

 

Giedymin Jablonski (Polska)

Gedymin Jablonski urodził się w 1946 roku w Gdańsku, Polska. Pracuje teraz jako wizytujący profesor Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu (Polska) i Akademii Wileńskiej Sztuk Pięknych (Litwa). Od roku 1970 aktywnie pracuje jako wolny artysta, nauczyciel, kurator, pisarz, itd. Ponieważ pracuje w różnych mediach, jego głównym dziełem pozostaje biżuteria.

Gedymin Jablonski pokazał swoje liczne pracy na różnych wystawach w tym w Legnicę, Londynie, Manchesteru, Berlinie, Hamburgu, Dortmundzie, Hanau, Eutinie, Helsinkach, Maastrichcie, Sofii, Wiedniu, Reykjaviku, Stavanger, Florencji, Barcelonie, Santiago de Compostela, Meksyku, St. Petersburgu, Ribniz-Damgarten, Warszawie, Krakowie, Poznaniu, itd.

Henrik Kihlman (Finlandia)

Mistrz złotnictwa, projektant biżuterii (Bakaławr), dyrektor Fińskiego Stowarzyszenia Złotników, wydawca magazynu Baltic Jewellery News. 20-letnia historia jako przedsiębiorcy przedstawiona we własnej galerii/warsztacie 1990-2010.

 

 

 

Rasma Pušpure (Łotwa)

Łotyski artysta jubiler, członek Związku Artystów Łotwy, wykładowca Akademii Sztuk Pięknych Łotwy na Wydziale Projektowania w Metalu. Interesy: sztuka jubilerska i projektowanie biżuterii. Aktywnie uczestniczy w międzynarodowych zrzeszeniach i grupach wystawowych.


Uczestniczyło 75 autorów z ponad 80 zachwycającymi dziełami sztuki z całego świata (Tajwan, Hiszpania, Portugalia, Niemcy, Belgia, Iran, Polska, Turcja, Włochy, Wielka Brytania, USA, Rosja, Korea Południowa, Niderlandy, Australia, Meksyk, Litwa, Grecja; Francja, Australia, Białoruś i Łotwa).